مداحی اهل‌بیت(ع) افتخاری بزرگ است، اما هرگز چک سفیدامضا نیست. صدای خوب، جمعیت زیاد و مراسم‌های پرشور، نعمتی ارزشمند است، ولی به‌تنهایی نه نشانه علم است، نه تقوا و نه برتری بر دیگران. نام امام حسین(ع) بس بزرگ‌تر از آن است که وسیله‌ای برای اعتبار شخصی یا جایگاه اجتماعی شود. اگر کسی به واسطه انتساب به این دستگاه شناخته می‌شود، جامعه از او وقار، فروتنی، رفتار سنجیده و مسئولیت‌پذیری بیشتری انتظار دارد.

حال باید پرسید: حاصل این ارتباطِ سال‌های سال، فقط چند شب شور و هیجان بوده، یا توانسته‌ایم نسلی باسوادتر، اخلاقی‌تر و موفق‌تر تربیت کنیم؟ چند جوان را به درس، دانشگاه، طلبگی یا خدمت واقعی تشویق کرده‌ایم؟ اگر پاسخ روشن نیست، شاید وقتش رسیده که به جای شمارش بلندگوها و جمعیت‌ها، به عمق تأثیرمان بر انسان‌ها بیندیشیم. چه بسا خودبزرگ‌بینی چنان پرده‌ای بر چشم افکند که آدمی از درک اولویت‌ها عاجز شود و میدان و مردم را رها کند و به بلندگوی خود دلخوش باشد.

و اما نکته دیگر: وقتی یک مجموعه صنفی به دلیل تخلف قانونی پلمب می‌شود، نباید اجرای قانون را توطئه‌ای علیه خود بپنداریم. قانونِ درست، سپر همگانی است. اینکه واحد صنفی متعلق به فردی مشهور، مذهبی یا غیرمشهور باشد، نباید در اجرای آن تفاوتی ایجاد کند. همان‌گونه که مسئولان نباید از نام‌ها بترسند، صاحبان نام نیز باید بیش از دیگران به قانون احترام بگذارند. حتی اگر کسی بگوید «خوشحالم که بسته شد»، بهتر است از خود بپرسد چرا کار به پلمب کشید و چرا این اتفاق دستمایه روایت‌های مختلف می‌شود. پذیرش مسئولیت، نشانه ضعف نیست؛ بلکه نشانه بزرگی است.

همچنین، اگر قرار است با نام امام حسین(ع) کار فرهنگی کنیم، مراقب باشیم هر چیزی را به این نام پیوند نزنیم. قلیان در بخشی از جامعه رایج است، اما این با عادی‌سازی آن در سایه نام سیدالشهدا(ع) تفاوت دارد. ساحت آن حضرت چنان بلند است که نباید هزینه اعتبارش را برای رونق هیچ فعالیت حاشیه‌داری پرداخت.

هیچ‌کس با چند سال مداحی، جمعیت یا تریبون، از نقد و قانون مصون نیست. هرچه نام انسان بیشتر شنیده شود، مسئولیتش سنگین‌تر است، نه اینکه خود را بالاتر ببیند. مداح اهل‌بیت، اگر خود را خادم می‌داند، بیش از هر چیز باید تواضع را تمرین کند؛ چون در دستگاه امام حسین(ع) قرار نیست کسی بزرگ شود تا خودش دیده شود، بلکه قرار است انسان‌ها بزرگ شوند تا حسین(ع) بهتر دیده شود.

و شاید بد نباشد همه ما، به‌ویژه آنان که تریبونی به نام اهل‌بیت(ع) در اختیار دارند، هر از گاهی از خود بپرسیم:
اگر نام امام حسین(ع) را از کنار نام و عنوان ما بردارند، از خودِ ما چه چیزی باقی می‌ماند؟

این پرسش، تخریب نیست؛ تلنگری است دوستانه برای همه آنان که افتخار خدمت به این نام بزرگ را دارند.