جوانی که نام شهادت را بر کتاب‌هایش نوشت

مجید پورجهانی در فروردین ۱۳۴۵ در قاسم‌آباد رفسنجان، در خانواده‌ای مذهبی و میان هشت خواهر و برادر دیده به جهان گشود. هوشی سرشار و ذهنی منظم داشت و در کنار درس، به مطالعه، فعالیت‌های فرهنگی و مسائل اجتماعی و اعتقادی علاقه‌ای جدی نشان می‌داد.

کتابخانهٔ شخصی‌اش در نوجوانی، مجموعه‌ای از آثار اندیشمندانی چون شهید آیت‌الله دستغیب، آیت‌الله طالقانی و دکتر علی شریعتی را در خود داشت. اما نکتهٔ تأمل‌برانگیز آن است که بنا بر روایت‌های نقل‌شده، نام «شهید مجید پورجهانی» را در صفحات نخست برخی از کتاب‌هایش می‌نوشت؛ گویی از همان سال‌ها، افقی فراتر از زندگی روزمره را پیش چشم خود ترسیم کرده بود.

از دیدار امام (ره) تا حضور در میدان

مجید در سال‌های نخست پیروزی انقلاب اسلامی، در حالی که هنوز نوجوانی کم‌سن‌وسال بود، توفیق دیدار با امام خمینی (ره) را یافت. پس از آن، احساس مسئولیت در قبال انقلاب و کشور بیش از پیش در زندگی‌اش جلوه‌گر شد.

او در کنار مسیر علمی، در فعالیت‌های بسیجیان و رزمندگان مشارکت داشت و در عرصه‌های فرهنگی و هنری نیز فعال بود. حضورش در گروه هنری و نمایشی و همکاری در مقاله‌نویسی کادر پزشکی رفسنجان، بخشی از تلاش‌های این جوان پرتلاش بود.

با وجود استعداد علمی و آینده‌ای که می‌توانست در پزشکی پیش روی او باشد، مجید حضور در جبهه را وظیفه‌ای مهم می‌دانست؛ به‌ویژه آنکه معتقد بود نیروهای متخصص باید در کنار رزمندگان باشند تا مجروحان را مداوا کنند و آنان پس از بهبودی دوباره در دفاع از کشور نقش‌آفرینی کنند.

از مکبّری مسجد تا قهرمانی کشتی

زندگی شهید پورجهانی تنها به درس و جبهه محدود نمی‌شد. او در دیار خود مکبّر مساجد بود و در ورزش نیز توانمندی چشمگیری داشت؛ تا آنجا که در کشتی به مقام قهرمانی شهر و استان رسید.

امروز نام این شهید بزرگوار بر مجموعه‌ای ورزشی در رفسنجان نقش بسته است؛ مجموعه‌ای فعال در فوتبال، فوتبال ساحلی و کشتی که می‌تواند یادآور پیوند نام و خاطرهٔ شهیدان با تربیت نسل جوان باشد.

 

آخرین لحظات؛ وقتی لباس پزشکی، لباس شهادت شد

روایت شهادت مجید پورجهانی، تصویری روشن از مسئولیت‌پذیری و ایثار در روزهای دفاع مقدس است.

او تنها ۲۰ سال داشت که در عملیات کربلای ۵، در ۲۴ دی‌ماه ۱۳۶۵، در خط مقدم مشغول پانسمان سر و مداوای رزمنده‌ای مجروح اهل زرند بود که بر اثر اصابت ترکش‌های دشمن، از ناحیهٔ پهلو و پشت سر مجروح شد و به شهادت رسید.

هنگامی که پیکر مطهرش به عقب منتقل شد، تصویر امام خمینی (ره) بر لباسش دیده می‌شد و کیف ابزار پزشکی‌اش نیز همراه پیکرش بود؛ تصویری ماندگار از جوانی که هم‌زمان در سنگر دفاع از میهن و سنگر نجات جان انسان‌ها حاضر بود.

مجید در جبهه تنها یک رزمنده نبود؛ پزشکی بود که مسئولیت خود را در قبال مجروحان، حتی در سخت‌ترین شرایط، رها نکرد و سرانجام در همان مسیر به شهادت رسید.

«گر دل شیر نداری، سفر عشق مرو»

وصیت‌نامهٔ شهید پورجهانی بازتابی از جهان‌بینی معنوی و باورهای عمیق اوست. او در آغاز وصیت‌نامه، پس از نام خداوند و سلام بر شهدا، این عبارت را نوشته است: «گر دل شیر نداری، سفر عشق مرو»

این جمله، در کنار روایت زندگی و شهادت او، تصویری از جوانی ترسیم می‌کند که حضور در جبهه را نه انتخابی احساسی و گذرا، بلکه مسئولیتی آگاهانه می‌دانست.

او هنگام اعزام به جبهه به والدین خود گفته بود که در خط مقدم، به افرادی همچون او نیاز است تا مجروحان را مداوا کنند و زمینهٔ بازگشت دوبارهٔ آنان به میدان دفاع فراهم شود.

این نگاه، جوهرهٔ شخصیت شهید پورجهانی را نشان می‌دهد؛ انسانی که در روزگار جنگ، دانش پزشکی را از دفاع از وطن جدا نمی‌دانست و خدمت به همنوع را بخشی از رسالت خود می‌شمرد.

روز پرستار؛ فرصتی برای بازخوانی یک الگو

تقارن یادآوری چنین زندگی‌هایی با میلاد حضرت زینب کبری (س) و روز پرستار، فرصتی برای تأمل در ارزش خدمت به انسان‌ها، صبوری در دشواری‌ها و مسئولیت‌پذیری در لحظات حساس است.

حضرت زینب کبری (س) نماد صبر، استقامت و رسالت‌مداری پس از واقعهٔ کربلاست و روز پرستار نیز فرصتی برای قدردانی از کسانی است که با دانش، مهارت و تعهد انسانی خود، در مسیر حفظ جان و سلامت دیگران گام برمی‌دارند.

زندگی شهید مجید پورجهانی از این منظر، روایتی ارزشمند از پیوند علم، ایمان، ایثار و خدمت است؛ جوانی که می‌توانست آیندهٔ خود را در مسیر تحصیل و طبابت دنبال کند، اما در روزهای دشوار دفاع مقدس، مسئولیت خود را در کنار رزمندگان و مجروحان جست‌وجو کرد.

او در ۲۰ سالگی به شهادت رسید، اما روایت زندگی‌اش همچنان پیامی روشن دارد: ارزش انسان‌ها تنها به سال‌های عمرشان نیست، بلکه به مسئولیتی است که می‌پذیرند و اثری که از خود بر جای می‌گذارند.

یاد و نام شهید مجید پورجهانی، این جوان رشید و ایثارگر برخاسته از قاسم‌آباد رفسنجان، و همهٔ شهدای اسلام و انقلاب را گرامی می‌داریم و به روان پاک آنان درود می‌فرستیم.