هرچه به انتخابات نزدیک‌تر می‌شویم، پرسش درباره چهره‌های احتمالی رقابت در رفسنجان جدی‌تر می‌شود؛ پرسشی که پاسخش، دست‌کم در شرایط کنونی، چندان روشن نیست. آیا انتخابات پیشِ‌رو تکرار رقابت‌های گذشته خواهد بود یا باید منتظر ورود چهره‌هایی تازه و شکل‌گیری معادلاتی متفاوت باشیم؟

 

در دوره گذشته، انارکی‌محمدی توانست با عبور از جلالی، کرسی نمایندگی رفسنجان و انار را از آنِ خود کند؛ انتخاباتی که از همان ابتدا بر سر هزینه‌های سنگین و شیوه رقابت در آن بحث‌های فراوانی شکل گرفت. اکنون اما به نظر می‌رسد شرایط سیاسی و فضای عمومی شهر با روزهای آن رقابت تفاوت‌هایی پیدا کرده است.

 

عملکرد نماینده فعلی، مواضع سیاسی او و میزان ارتباطش با بدنه اجتماعی شهرستان، از جمله موضوعاتی است که در محافل عمومی درباره آن بحث می‌شود. حواشی و تنش‌های پیش‌آمده در برخی مواجهه‌های عمومی نیز بر حساسیت فضای سیاسی افزوده است. با این حال، هنوز نمی‌توان درباره میزان واقعی اقبال یا عدم اقبال عمومی به هیچ‌یک از چهره‌ها با قطعیت سخن گفت.

 

از سوی دیگر، آنچه از فضای غیررسمی شنیده می‌شود حاکی از آن است که جلالی تمایل چندانی برای بازگشت به عرصه رقابت انتخاباتی ندارد؛ موضوعی که در صورت صحت، می‌تواند یکی از متغیرهای مهم در آرایش سیاسی آینده شهرستان باشد.

 

اما اگر انارکی‌محمدی بار دیگر وارد میدان شود، آیا می‌تواند سرمایه اجتماعی لازم برای تکرار پیروزی گذشته را فراهم کند؟ یا این بار باید با رقبایی متفاوت و فضایی دشوارتر روبه‌رو شود؟ پاسخ به این پرسش، بیش از هر چیز به عملکرد دوره نمایندگی و ارزیابی مردم از دستاوردهای آن وابسته است.

 

در میان نام‌هایی که گاه در محافل سیاسی مطرح می‌شوند، محمدرضا پورابراهیمی یکی از گزینه‌های قابل توجه است. او با سابقه چند دوره نمایندگی کرمان و تجربه حضور در مسئولیت‌های اقتصادی و پارلمانی، از چهره‌های شناخته‌شده سیاست استان به شمار می‌رود؛ هرچند در انتخابات دوره گذشته حوزه کرمان با عدم اقبال کافی برای راهیابی به مجلس مواجه شد. با این حال، باید دید آیا احتمال ورود او به رقابت در زادگاهش، رفسنجان، جدی خواهد شد و اساساً ارزیابی او از ظرفیت اجتماعی و سیاسی این حوزه انتخابیه چیست.

 

نام دیگری که در برخی گمانه‌زنی‌ها به گوش می‌رسد، دکتر سیدمحمد حسینی، معاون پارلمانی رئیس‌جمهور شهید و وزیر اسبق فرهنگ و ارشاد اسلامی است؛ چهره‌ای که سابقه نمایندگی مردم رفسنجان را نیز در کارنامه دارد. گفته می‌شود رایزنی‌هایی برای ترغیب او به حضور مجدد در عرصه انتخابات صورت گرفته است. البته تا زمانی که موضع رسمی از سوی وی اعلام نشود، این موضوع را باید در حد گمانه‌زنی‌های سیاسی ارزیابی کرد.

 

در کنار این نام‌ها، علی‌اصغر پورمحمدی نیز می‌تواند یکی از چهره‌های قابل بررسی باشد. او در انتخابات حوزه تهران تا مرحله دوم پیش رفت و فاصله چندانی با ورود به مجلس نداشت. باید دید آیا در ادامه فعالیت سیاسی خود، تمایلی به حضور در رقابت انتخاباتی زادگاهش خواهد داشت یا ترجیح می‌دهد مسیر دیگری را دنبال کند.

 

در سطوح پایین‌تر نیز ممکن است نام‌هایی مطرح شوند که در دوره‌های گذشته سودای حضور در مجلس را داشته‌اند؛ اما یا نتوانسته‌اند از مراحل بررسی صلاحیت‌ها عبور کنند یا در میدان رقابت، از پشتوانه و اقبال لازم برای جلب آرای عمومی برخوردار نبوده‌اند. البته صرف تمایل به حضور در عرصه انتخابات و برخورداری از تریبون‌های اجرایی و رسانه‌ای، به معنای داشتن جایگاه مؤثر در معادلات سیاسی شهرستان نیست. رقابت برای ورود به مجلس، پیش از هر چیز به اعتبار اجتماعی، سرمایه سیاسی، مقبولیت عمومی و البته عبور از ضوابط قانونی نیاز دارد؛ مؤلفه‌هایی که نمی‌توان آن‌ها را با تحرکات مقطعی و فضاسازی رسانه‌ای جایگزین کرد.

 

از این رو، باید میان چهره‌هایی که واقعاً ظرفیت اثرگذاری بر آرایش انتخاباتی شهرستان را دارند و افرادی که صرفاً در حاشیه این معادلات مطرح می‌شوند، تفاوت قائل شد.

 

با وجود این، هنوز برای ارزیابی قطعی شانس هر یک از این چهره‌ها زود است.

 

اما پرسش اساسی انتخابات آینده رفسنجان صرفاً این نیست که چه کسی نامزد خواهد شد؛ مسئله مهم‌تر این است که مردم این بار بر اساس چه معیاری تصمیم خواهند گرفت؟ آیا سابقه سیاسی و اجرایی، وابستگی‌های جناحی، قدرت تبلیغات و هزینه‌های انتخاباتی همچنان تعیین‌کننده خواهند بود یا مطالبه کارنامه روشن، پاسخ‌گویی، پیگیری مسائل شهرستان و ارائه برنامه‌ای عملیاتی، جایگاه پررنگ‌تری پیدا خواهد کرد؟

 

انتخابات آینده می‌تواند فرصتی برای بازخوانی تجربه‌های گذشته باشد؛ تجربه‌هایی که نشان داده‌اند پیروزی در رقابت انتخاباتی پایان مسیر نیست، بلکه آغاز مسئولیتی سنگین در برابر مردمی است که انتظار دارند صدای مطالباتشان در مجلس شنیده شود.

 

فعلاً میدان انتخابات رفسنجان بیش از آنکه صاحب یک معادله روشن باشد، صحنه چند احتمال و چند پرسش بی‌پاسخ است؛ معادلاتی که با اعلام تصمیم چهره‌های مطرح و شکل‌گیری آرایش واقعی رقبا، به‌تدریج روشن‌تر خواهند شد