ساعت ۶:۵۰ صبح است. درِ دبستان باز می‌شود و شهید گمنام وارد می‌شود. بچه‌ها صف کشیده‌اند، فرزند شهید اشک در چشمانش حلقه زده و همه‌چیز، درست همان‌طور که باید، سر جای خودش است.

اما چطور به این لحظه رسیدیم؟

سه سال پیاپی، هر سال یک بهانه تازه و یک «نه» تکراری…

معاون دبستان که خودش فرزند شهید است، تماس گرفت و با بغض گفت: «باز هم قرار نیست شهید گمنام را به مدرسه‌ی ما بیاورند.»

گفتم: «اجازه بدهید پیگیری کنم و خبر می‌دهم.»

با جناب سرهنگ جمال‌زاده، جانشین سپاه، تماس گرفتم و ماجرا را توضیح دادم. پس از ساعتی پیگیری، خبر رسید که از ساعت ۷ صبح وقت داده‌اند.

من هم خوشحال اطلاع دادم: «ساعت ۷ می‌آیند.»

گفت: «ساعت ۷ که بچه‌ها نیستند!»

گفتم: «بگویید دانش اموزان بیایند.»

ده و نیم شب، برای هماهنگی دوباره تماس گرفتند: «فردا قطعی است؟»

مسئول هماهنگی کاروان شهید گفت: «ما اعلام کرده بودیم برنامه از ساعت ۷ بسته شده است.»

عرق سرد بر تنم نشست. کلی برنامه ریزی و اطلاع رسانی جهت حضور دانش آموزان قبل از ساعت شروع مدرسه انجام شده بود، رفتم سراغ پیام‌ها. دیدم بله… از ساعت ۷ وقت داده‌اند؛ نه ۷ صبح. از ساعت ۷.

و اینجا بود که فهمیدم یک جای کار می‌لنگد. شهید گمنام سال‌هاست مهمان‌نوازِ دل‌های ماست؛ مگر می‌شود درِ خانه‌اش را به روی فرزند شهیدی ببندند؟ باور نمی‌کردم. دلم گواهی می‌داد که این قصه هنوز تمام نشده است.

یا پیگیری جناب سرهنگ جمال‌زاده ، قول فردا صبح را گرفته شد؛ فقط برای دقایقی. فقط به اندازه‌ی یک نفس، به اندازه‌ی یک سلام.

و قرار شد ساعت ۶:۵۰ برسند. ده دقیقه به هفت…

امروز صبح، وقتی شهید گمنام از درِ دبستان خیبر لاهیجان وارد شد، انگار همه‌ی آن سه سالِ «نه» یک‌باره رنگ باخت. بچه‌ها صف کشیدند

و این‌گونه شد که شهید، خودش میزبانش را انتخاب کرد. با همان ده دقیقه‌ای که به دلِ صبح چسبید و به دلِ یک فرزند شهید نشست. گویی شهید گمنام سال‌ها منتظر همین لحظه بود؛ لحظه‌ای که بگوید: «من هستم. هنوز هم هستم.»

و چه زیبا انتخاب کرد.