ساعت ۷:۳۰ شب. خیابان شهید حسینی رفسنجان . مسیری کوتاه تا چهارراه شهید حسینی — اما آنقدر کوتاه که فکر میکردم شاید فقط چند دقیقه. نشد.
از سه راه وارد خیابان که شدم، سیاهیِ متحرکی دیدم که از لابهلای ماشینها رد میشد. اول دو تا، بعد پنج تا، بعد… حدود ده قلاده سگ. مثل یک گله منظم، از خیابان گذشتند، وارد پیادهرو شدند — رهگذران هراسان — گله سگ وارد کوچه شد. زنی که از مقابلشان رد شد، خودش را چسباند به دیوار. چند قلاده دیگر هم از گوشههای تاریک به جمع اضافه میشدند. انگار شهر، شبها مال آنهاست.
مسیرم را ادامه دادم. وارد خیابان جمکران که شدم، ترمز کردم. نه برای چراغ قرمز — برای پسربچهای خردسال که وسط چهارراه ایستاده بود. کم مانده بود بهش بزنم. دلم لرزید. رد شدم، اما چشمم به دختر دبستانیای افتاد که شش-هفت ساله بود و لب بلوار تقاطع چهارراه نشسته بود. تنها. وسط این شهر.
با تمام عجلهای که داشتم، برگشتم. یواش کردم تا چراغ قرمز شد، رسیدم بهش. گفتم: «اینجا چکار میکنی؟»
گفت: «آمدم سرکار.»
دو کلمه. دو کلمه که مثل سنگ نشست روی سینهام.
گفتم: «مدرسه هم میری؟»
گفت: «بله، صبحها.»
گفتم: «کجایی هستی؟»
گفت اهل یکی از شهرهای جنوبی استان کرمان است.
و من ماندم با یک سؤال بزرگتر از خودم: این شهر، این شب، این چهارراه — این بچهها چه گناهی کردهاند؟
اینها را نوشتم که بگویم…
آقایان مسئول! از شما میپرسم: فردا چه جوابی خواهید داد؟
· وقتی گله سگهای ولگرد، خیابانهای شهر را میبلعند و یک خانم از ترس به دیوار میچسبد، جوابتان چیست؟
· وقتی دختربچهای ششساله، شب، در چهارراه میایستد و میگوید «آمدم سرکار»، این وظیفه کیست؟
· وقتی پسربچهای خردسال وسط چهارراه، در یک قدمی مرگ ایستاده است، چه کسی باید جواب بدهد؟
آقایون مسوول شما که هر روز از پشت شیشههای ماشینهایتان که رد میشوید، شاید اینها را نبینید. اما ما میبینیم و تاریخ هم میبیند.
و اما نقش خانوادهها؛ بخشی از راهحل که کمتر دیده میشود
در کنار مسئولیت مدیریت شهری، خانوادهها هم سهم دارند. خانوادهای که کودکش شبها بیرون از خانه و در معرض خطر است، باید بداند که خیابان جای رشد او نیست.
مهمتر از آن، خانواده باید پناه امن کودک باشد؛ نه اینکه کودک برای کمک به معیشت، به چهارراه فرستاده شود یا رها شود.
از سوی دیگر خانوادهای که خودش در فشار اقتصادی است، بدون حمایت نهادهای اجتماعی نمیتواند این نقش را کامل ایفا کند؛ پس حمایت از خانوادههای آسیبپذیر هم وظیفه مسئولان است.
آقایون مدیران شهری. حق این شهر نیست که به قلمرو حیوانات تبدیل شود.
دختری که صبح مدرسه میرود و شب سرکار است، نه یک آمار است، نه یک عکس اینستاگرامی. یک انسان است. حقش تحصیل است، نه چهارراه.
این خیابان، این چهارراه، این کوچه، آدرس دارد. مسئول دارد. بودجه دارد. پس چرا راهحل ندارد؟
شهر فقط ساعت اداری نیست. ساعت ۷:۳۰ شب هم شهر است. بچهها هم هستند. سگها هم هستند. مسئول هم باید باشد. و خانوادهها هم باید در این مسیر همراه شوند — نه رها.



















Thursday, 19 November , 2026