🔹 نشست پرسش و پاسخ نماینده رفسنجان و انار در مجلس با دانشجویان، بیش از آنکه فرصتی برای پاسخگویی باشد، به صحنه‌ای از تناقض‌گویی و فرافکنی تبدیل شد.

نماینده‌ای که همواره از حامیان و مبلغان دولت بوده، امروز در برابر مشکلات گسترده اقتصادی، اجتماعی و زیرساختی، ناگهان نقش منتقد را به خود می‌گیرد؛ گویی در هیچ‌یک از تصمیم‌سازی‌های گذشته نقشی نداشته است.

🔹 پرسش اصلی دانشجویان این است: اگر مسیر گذشته نادرست بود، چرا از آن حمایت کردید؟ و اگر درست بود، چرا امروز از پاسخگویی شانه خالی می‌کنید؟

🔹 اعلام عمومی داشتن «خط سفید» و عدم استفاده از پلتفرم‌های داخلی از سوی نماینده‌ای که در جایگاه قانون‌گذاری کشور نشسته، نه نشانه شجاعت که اعترافی عیان به ناکارآمدی سیاست‌هایی است که خود مجلس بر آن مهر تأیید زده است.

🔹 چگونه می‌توان برای مردم محدودیت قائل شد، اما خود را از آن مستثنی دانست؟ مشکل جوانان نه با قانون، که با دوگانگی معیارها و تبعیض در اجراست. وقتی مشخص می‌شود «خط سفید» حتی به تمامی نمایندگان داده نشده و به عده‌ای خاص اختصاص یافته، فاصله میان شعار و عمل آشکارتر می‌گردد.

🔹 در مورد شرکت مس، اعتراف به کاهش منابع مالی از ۱۷ همت به کمتر از ۲ همت در بانک‌های رفسنجان، گواه روشنی بر سوءمدیریت است. سوال اساسی اینجاست: چه کسی پاسخگوی این افول است؟ چرا زمانی که شما رییس هیئت‌مدیره شرکت ملی مس بود، این روند متوقف نشد؟ و چرا مردم رفسنجان همچنان با پیامدهای آلودگی، بی‌عدالتی و بیکاری فارغ‌التحصیلان دست به گریبانند؟ بیان آمار و ارقام، جایگزین عدالت و مسئولیت‌پذیری نمی‌شود.

🔹 از بحران آب و فرونشست زمین تا معضل بنزین و وضعیت جاده‌ها، آنچه در این نشست ارائه شد، نه راهکار که توصیفی تکراری از مشکلات موجود بود. مردم و دانشجویان به خوبی از شرایط آگاهند؛ نیاز آنان نه شنیدن توصیف مشکلات، بلکه دیدن اقدام عملی و پاسخ روشن به این پرسش است: نماینده آنان در طول دوره خود چه قوانینی را اصلاح کرده، کدام مقام را وادار به پاسخگویی نموده و چه بودجه‌ای را برای بهبود منطقه اختصاص داده است؟

🔹 در حوزه دانشگاه نیز، تمجید از دانشگاه ولیعصر(عج) در حالی صورت می‌گیرد که دانشجویان با کمبود امکانات رفاهی، بی‌توجهی به پژوهش و آینده‌ای مبهم روبرو هستند.

🔹 وقتی مقالات علمی خاک می‌خورند و پیوند دانشگاه با صنعت و کشاورزی گسسته است، تعریف و تمجید مشکلی را حل نمی‌کند.

🔹 شفافیت زمانی معنا می‌یابد که در عمل نمود داشته باشد: در آراء، مواضع، عملکرد و حتی هزینه‌های انتخاباتی. نمی‌توان هم در تصمیم‌گیری‌های کلان شریک بود، هم از مزایای قدرت بهره برد و هم در زمان بحران و پرسش، مسئولیت را انکار کرد.

🔹 نسل جوان امروز با شعار و تغییر لحن قانع نمی‌شود. اعتماد عمومی را همانا حمایت بی‌چون و چرای دیروز و انتقاد بی‌مسئولیت امروز فرسوده است. اگر قرار است اصلاحی صورت گیرد، پیش از هر چیز، صداقت سیاسی باید احیا شود. اگر وعده‌ای داده شده، هیچ نهاد و مسئولی حق فرار از پاسخگویی را ندارد.