🔸 جوار: در حالی‌که تیم مس رفسنجان از نظر امکانات و زیرساخت، یکی از نمونه‌های ممتاز فوتبال کشور به‌شمار می‌رود، نتایج ضعیف و جایگاه انتهای جدول این تیم پرسشی جدی را در ذهن هواداران ایجاد کرده است؛ آیا ریشه بحران، در زمین مسابقه است یا پشت میز تصمیم‌گیری؟

🔸 قعرنشینی تیم مس رفسنجان در لیگ برتر فوتبال، تنها یک شکست ورزشی نیست؛ نشانه‌ای است از تسلط سیاست بر میدانی که باید جولانگاه تخصص، تلاش و غیرت ورزشی باشد.

🔸 تیمی با بهترین امکانات و زیرساخت‌ها، اما گرفتار در تصمیماتی که بوی سیاست می‌دهد نه مدیریت ورزشی.

🔸 تجربه نشان داده است هرگاه سیاست‌ورزان با اغراض و اهداف غیرورزشی، وارد ساختار باشگاه‌ها شده‌اند و به‌جای شایسته‌گزینی،رفیق بازی و مهره‌چینی سیاسی را پیشه کرده‌اند، نتیجه‌اش چیزی جز سقوط اخلاق، انگیزه و اعتبار ورزش نبوده است.

🔸 فرقی نمی‌کند نفوذ یک مقام اجرایی سابق باشد در تعیین مدیر عامل غیرتخصصی، یا دخالت نمایندگان و اطرافیان باشد در انتخاب مربی و کادر تصمیم گیری؛ در هر دو حالت، ورزش اولین قربانی است.

🔸 آنچه امروز در رفسنجان نگران‌کننده‌تر از نتایج جدول است، تأثیرات روحی و روانی این وضعیت بر جوانان و نوجوانان فوتبال‌دوست شهر است؛ نسلی که با شور و امید در سکوها نفس می‌کشیدند، اما حالا رمقی برای تشویق باقی نگذاشته‌اند.

🔸 اگر فوتبال قرار است دوباره جان بگیرد، باید از سایه سیاست رها شود و به دست اهل فن و دلسوزان واقعی سپرده شود؛ همان‌هایی که هنوز به روح پهلوانی ایمان دارند، نه به بازی‌های پشت پرده‌ی قدرت.

🔸 امید است مدیران ارشد شرکت ملی صنایع مس، با بازنگری در روندهای تصمیم‌گیری و پرهیز از هرگونه دخالت غیرتخصصی، مسیر بازگشت این تیم ریشه‌دار به جایگاه واقعی‌اش را هموار سازند؛ جایگاهی شایسته نام رفسنجان، شهر تلاش، معدن و مردانگی.