مدیر امور تغلیظ مجتمع مس سرچشمه رفسنجان در خصوص تعمیرات اساسی کارخانه تغلیظ ۲ مجتمع مس سرچشمه توضیحاتی را ارائه کرد.

انقلاب اسلامی تنها در پایتخت و شهرهای بزرگ رخ نداد. در شهرهای کوچک و حتی روستاها، مردم با رهبری روحانیت آگاه، صحنه‌هایی حماسی از مدیریت و ایستادگی خلق کردند. حسن باقری از رفسنجان، با روایتی صریح و بی‌پرده، از بی‌عدالتی‌های دوران سربازی در رژیم پهلوی می‌گوید تا تشکیل «کمیته‌های انقلابی» ماه‌ها قبل از پیروزی انقلاب در رفسنجان. او شرح می‌دهد که چگونه مردم، مسلح و متشکل، امنیت شهر را خود به دست گرفتند و چگونه نفوذ کلام امام، حتی روستاها را به اعتصاب عمومی کشاند. تحلیل او از تفاوت بنیادین تظاهرات‌های انقلابی با آشوب‌های اخیر و هشدارش درباره خطر «خودی‌کشی» جامعه، روایتی عبرت‌آموز برای امروز است.

سال‌ها بود که اشتیاق تولید و کارآفرینی، مانند آتشی درون من، محمد حسنی، و دوست و همراه همیشگی‌ام، آقای حسینی، زبانه می‌کشید. ما باور داشتیم که می‌توانیم نه تنها برای خودمان، که برای جامعه‌مان نیز ارزش بیافرینیم. سرانجام، فرصت طلایی فرا رسید و با توکل به خدا، با تمام وجود قدم در این راه گذاشتیم. امروز، با گذشت حدود یک سال از فعالیت‌مان در صنعت پوشاک ورزشی، با افتخار به پیشرفت‌های چشمگیر و مسیر روشنی که در پیش داریم، می‌نگریم.

در آستانه پیروزی انقلاب اسلامی، جوانان و نوجوانان بسیاری میان تعهد دانش‌آموزی و تکلیف انقلابی‌گری، راه سومی نمی‌شناختند. صدیقه حدادی، از فعالان دانش‌آموزی رفسنجان، خاطرات زنده‌ای از آن روزها دارد: از جریمه شدن به‌خاطر حجاب تا تظاهرات در سرمای زمستان و نقش کانونی مسجد امام خمینی در هدایت مبارزات. او همچنین روایتی کوتاه و جالب از همسرش، مرحوم امیر میرزایی، نقل می‌کند که نمادی از شجاعت و ذهنیت خلاق مبارزان برای گریز از چنگ مأموران حکومت پهلوی است.

گاه مسیر یک زندگی،با یک معلم دلسوز و یک گروه فرهنگی آغاز می‌شود و تا میدان‌های خدمت و جهاد در راه انقلاب امتداد می‌یابد. آنچه می‌خوانید، بخش دیگری از خاطرات شفاهی آقای علی محقق از رفسنجان است که روایتگر تأثیر عمیق کار فرهنگی هدفمند، سال‌ها پیش از پیروزی انقلاب اسلامی است. خاطره‌ای از تشکیل اولین گروه هنری اسلامی در رفسنجان، اجرای نمایش‌های روشنگرانه، و سپس حضوری بی‌وقفه در عرصه‌های امداد، سازندگی و جنگ. روایتی که هم‌پای تاریخ انقلاب پیش می‌رود و درنگی است بر مقایسه‌ای ژرف بین روحیه و اهداف تظاهرات‌های مردمی آن روزگار با آشوب‌های امروزین.

در قلب تاریخ انقلاب اسلامی، نام‌های گمنامی هستند که با قلم وجودشان، حماسه نوشتند. سیده طیبه سجادی، بانوی مبارز رفسنجانی، یکی از این چهره‌هاست که روایت او سه عرصه نبرد را ترسیم می‌کند: جنگ در تاریکی با ساواک، جهاد در روشنایی با تهاجم فرهنگی، و ایستادگی در گذر زمان در برابر توطئه‌های دشمن. خاطرات او از شب‌های مخفیکاری، دستگیری‌های پراضطراب، و شگردهای هوشمندانه برای حفظ اسلحه، تنها بخشی از این داستان است. آنچه روایتش را به امروز پیوند می‌زند، تبیین راه سوم برای زن مسلمان و ترسیم نقشه‌ای برای جهاد تبیین نسل جوان است. این روایت، هم قصه مقاومت دیروز است و هم چراغ راه فردا.

در انقلاب ۱۳۵۷،جوانان و نوجوانان با ابتکارهایی ساده اما عمیق، شبکه‌های مقاومتی خود را می‌ساختند. آنان بدون تشکیلات رسمی، اما با ایمانی استوار، از مساجد به عنوان سنگرهای اصلی مبارزه و ارتباط استفاده می‌کردند. روایت حجت‌الاسلام حسین جلالی از روزهای نوجوانی‌اش در رفسنجان، تصویری زنده از این شبکه‌های خودجوش ارائه می‌دهد؛ از پخش مخفیانه نوارهای امام خمینی(ره) تا اجرای نمایش‌های روشنگرانه در مسجد و راهپیمایی‌های پرخطر در خیابان‌های شهر. خاطراتی که نه فقط روایت گذشته، که تاملی است بر تفاوت‌های بنیادین دنیای واقعی و پیوندهای عمیق آن روزگار با دنیای مجازی و گاه سطحی امروز.

حجت‌الاسلام والمسلمین یدالله رضایی، خطیب نماز جمعه امروز رفسنجان، با تأکید بر این که جنگ امروز، جنگ رسانه‌ای و محاسباتی است، گفت: دشمن با دروغ‌پردازی می‌کوشد ذهن‌ها را تحریف کند.

سال ۱۳۵۷ بود. کلاس درسش سنگر بود و تخته سیاهش، اسلحه‌ای برای روشن کردن دل‌های جوان. «صدیقه میرزادی گوهری»، معلمی که در اوج انقلاب مسئولیت یک دبیرستان را بر عهده داشت، پس از دهه‌ها روایتی متفاوت ارائه می‌دهد؛ روایتی که تنها خاطره نیست، بلکه نقشه‌راهی برای نسل امروز است.

نماینده مردم رفسنجان و انار در مجلس از مدیران مجتمع مس سرچشمه جهت همکاری متعهدانه در زمینه مسئولیت‌های اجتماعی قدردانی کرد. به‌‌گزارش آوای جوار به نقل از روابط‌عمومی مجتمع مس سرچشمه رفسنجان، هشتمین جلسه شورای آموزش و پرورش شهرستان رفسنجان، به میزبانی مجتمع مس سرچشمه و با حضور اعضای شورای آموزش و پرورش شهرستان در […]

یعنی چه دورانی را گذروندیم با این آدما که برا عکس گرفتن بااین پیرزن سرودست و پا میشکستن. یادتونه