سال ۱۳۵۷ بود. کلاس درسش سنگر بود و تخته سیاهش، اسلحه‌ای برای روشن کردن دل‌های جوان. «صدیقه میرزادی گوهری»، معلمی که در اوج انقلاب مسئولیت یک دبیرستان را بر عهده داشت، پس از دهه‌ها روایتی متفاوت ارائه می‌دهد؛ روایتی که تنها خاطره نیست، بلکه نقشه‌راهی برای نسل امروز است.

در سال‌های پیش از انقلاب اسلامی، بسیاری از دختران مؤمن و متعهد، در رویارویی با سیاست‌های ضدحجاب رژیم پهلوی، حاضر بودند حتی تحصیل را رها کنند؛ اما حجاب و اعتقادات خود را حفظ نمایند. خانم زهرا پورمحمدی، فرزند مرحوم شیخ عباس پورمحمدی از مبارزان سرشناس رفسنجان، یکی از این چهره‌هاست. خاطرات او روایتی زنده از فضای مذهبی و انقلابی خانواده‌ای پیشگام ارائه می‌دهد؛ از تبعید پدر تا دیدار پرمخاطره با رهبر انقلاب در تبعیدگاه. روایتی که نقش بی‌بدیل زنان و خانواده‌ها در پشتیبانی از مبارزان را به تصویر می‌کشد.

تاریخ انقلاب اسلامی، روایتی جمعی است که از هزاران خاطرهٔ پراکنده و شخصی بافته شده است. هر کدام از این خاطرات، مانند تکه‌ای از یک پازل بزرگ، بخشی از حقیقت آن روزهای پرشور را روایت می‌کنند. آنچه می‌خوانید، گزیده‌ای از خاطرات شفاهی آقای مهدی شیرازی است که در سال‌های اوج انقلاب، نوجوانی شانزده‌ساله در رفسنجان بود. روایتی از فضای مدرسه، نخستین حرکت‌ها، نقش بی‌بدیل نوجوانان و روحانیت، و تأثیر عمیق خانواده‌ای مذهبی در شکل‌گیری مسیر زندگی یک انقلابی. این گفت‌وگو، پنجره‌ای است به روزهای سرنوشت‌ساز در شهر روحانی‌پرور رفسنجان.