▪️ نقشه راه یک زندگی پربرکت
▫️ در سال‌های اخیر، مسئله «جوانی جمعیت» به دغدغه‌ای ملی و کلیدی تبدیل شده است؛ تأکیدی راهبردی که مقام معظم رهبری بارها بر آن اصرار ورزیده‌اند. اما پشت این مفهوم کلان، واقعیتی شیرین و ملموس نهفته است: سبک زندگی خانواده‌هایی که با انتخاب آگاهانه، طعم زندگی پرجمعیت و پُربار را می‌چشند.

این گزارش، روایتی متفاوت و صمیمی از دل چنین زندگی‌ای است؛ گفت‌وگویی خواندنی با حجت‌الاسلام عیسی مؤمن‌آبادی، طلبه‌ای که همراه با همسرش، زندگی‌ای سرشار از نشاط و معنویت را در کنار شش فرزند تجربه می‌کند. از مدیریت این زندگی پُرجنب‌وجوش تا رازهای تربیت و چگونگی غلبه بر دغدغه‌های رایج را در ادامه می‌خوانیم.

▪️خودتان را معرفی کنید.
▫️ من عیسی مؤمن‌آبادی هستم،متولد شهرستان بردسیر و ساکن رفسنجان. در ۲۱ سالگی ازدواج کردم و امروز با اندکی تاسف می‌گویم: چرا زودتر اقدام نکردم؟ به گمانم بالا رفتن سن ازدواج یکی از آسیب‌های جدی زمانه ماست که متأسفانه حتی گاهی از سوی والدین نیز نادیده گرفته می‌شود. اگر به فکر جوانی جمعیت هستیم، باید برای کاهش این سن چاره‌ای اندیشید؛ اقدامی که جلوی بسیاری از آسیب‌های اجتماعی را نیز می‌گیرد.

▪️ در مورد خانواده‌تان بگویید.
▫️ تفاوت سنی من با فرزند اولم ۲۵ سال است.خداوند به ما سه پسر و سه دختر عطا کرده است. تولد اولین‌شان به سال ۱۳۸۷ بازمی‌گردد و پس از آن، تقریباً هر سه سال یکبار، خداوند فرزندی به خانواده ما افزوده است. امیدواریم در سه‌سال آینده، میهمان هفتمین فرزندمان باشیم، ان‌شاالله.

همه فرزندانم در حال تحصیل هستند؛ پنج نفر در مقاطع مختلف مدرسه و یکی در پیش‌دبستانی. یکی کلاس سوم، یکی ششم، یکی نهم است و پسرم نیز به لطف خدا وارد حوزه علمیه شده و پایه چهارم را می‌خواند. جالب است که چندتن از بچه‌ها با استعداد خوبی که داشتند، برخی پایه‌های تحصیلی را به صورت جهشی گذرانده‌اند.

در خانواده گسترده ما نیز افراد پرجمعیت کم نیستند، به ویژه در نسل گذشته. از بین خواهر و برادرهای خودم، یک برادر و یک خواهر هرکدام چهار فرزند دارند و بقیه عموماً دو یا سه فرزند.

▪️ مدیریت خانواده پرجمعیت چه چالش‌هایی دارد؟
▫️واژه«چالش» برای این خانواده‌ها مناسب نیست. در مقایسه، خانواده‌های کم‌جمعیت با مسائلی مانند تنهایی، وابستگی افراطی و حتی افسردگی فرزندان روبرو هستند که در جمع‌های بزرگ به‌طور محسوسی کمرنگ می‌شود. البته مدیریت چنین خانواده‌ای قدرت و برنامه‌ریزی ویژه‌ای می‌طلبد، اما با سبک زندگی مجاهدانه، توکل، مسئولیت‌پذیری و قناعت، نه تنها بر دشواری‌ها غلبه می‌کنیم، که برکات آن را هر روز لمس می‌کنیم.

▪️ چگونه عدالت و توجه به تک‌تک فرزندان را مدیریت می‌کنید؟
▫️صادقانه بگویم، چنین دغدغه‌ای را احساس نکرده‌ام. در فضای پُرشور و صمیمیت یک خانواده پرجمعیت، همدلی، بازی‌های گروهی و مشغله‌های سازنده به حدی است که اساساً جایی برای حس «کم‌توجهی» باقی نمی‌ماند. پدر و مادر نیز همه را عضوی از یک پیکره واحد می‌بینند.

▪️ فرزندپروری در این شرایط چه تفاوت‌هایی دارد؟
▫️وقتی فضای خانه با نگاه دینی و کار جمعی عجین شود،تربیت به فرآیندی طبیعی تبدیل می‌شود. در این فضا، مهارت‌های ارزشمندی مانند کار تیمی، مسئولیت‌پذیری، تحمل دیگران، صبر و تعامل، نه با آموزش خشک، که در بستر زندگی روزمره به فرزندان منتقل می‌شود. ما خدای متعال را مربی اصلی می‌دانیم و توکل بر او، کلید آرامش ماست.

▪️ چگونه بین مسئولیت‌های حوزوی و خانوادگی تعادل برقرار می‌کنید؟
▫️وظیفه ذاتی یک طلبه، «انسان‌سازی» است. این رسالت، نخست از خودسازی و سپس از تربیت خانواده آغاز می‌شود. یک خانواده موفق، بزرگ‌ترین تبلیغ عملی برای یک طلبه است. این دو مسئولیت در طول هم قرار دارند، نه در تضاد. جالب است که در خانواده‌های پرجمعیت، به لطف همکاری بچه‌های بزرگ‌تر در مراقبت از کوچک‌ترها، فرصت و فراغت بیشتری برای والدین ایجاد می‌شود.

▪️ همسر شما چه نقشی در این مسیر دارد؟
▫️نقش محوری و بی‌بدیل از آنِمادر خانواده است. او با مهر بی‌پایان و صبر ستودنی‌اش، معمار اصلی فضای عاطفی و تربیتی خانه است. من خود را کمک‌کاری در کنار او می‌دانم. حفظ جایگاه و احترام پدر در کانون خانواده، از اصولی است که همسرم به‌خوبی به آن پایبند است و این، به نظم و تربیت صحیح فرزندان بسیار کمک می‌کند.

▪️ آیا فرصت می‌کنید در امور خانه و تربیت به همسرتان کمک کنید؟
▫️بله.ما سعی کرده‌ایم زندگی را طوری تنظیم کنیم که مشغله‌های غیرضروری نداشته باشیم و این کمک را بخشی از رسالت خود بدانیم. من که در فضای حجره‌های طلبگی بزرگ شده‌ام، مهارت‌های لازم از آشپزی تا مدیریت خانه را تا حد خوبی بلدم و می‌توانم زندگی را حتی برای چند ماه به تنهایی اداره کنم. بنابراین، همیشه به اندازه توانم کمک‌کار خانواده هستم.

▪️ مهم‌ترین موانع فرهنگی و اجتماعی فرزندآوری چیست؟
▫️یکی از اصلی‌ترین موانع،القائات رسانه‌ای و ایجاد ترس از آینده (به ویژه در حوزه اقتصاد) است. در مقابل، نگاه خدا‌باورانه و توکل بر روزی‌رسان حقیقی، می‌تواند این ترس را بزداید. از سوی دیگر، تجمل‌گرایی، توقعات کاذب و عرف‌های نادرست اجتماعی نیز مانع هستند که با ساده‌زیستی و قناعت می‌توان بر آنها چیره شد.

▪️ برخی می‌گویند «اول اقتصاد، بعد فرزند». پاسخ شما چیست؟
▫️این نگرش را وارونه می‌بینم. در باور دینی ما، فرزندان خود، وسیله جلب روزی و برکت هستند. تجربه بسیاری از خانواده‌ها نشان داده با آمدن هر فرزند، گشایشی در زندگی رخ داده است. کلید کار، تبدیل «اعتماد به نفس» محض به «اعتماد به خدا» است. من شخصاً هیچ‌وقت دغدغه معیشت به معنای بازدارنده نداشته‌ام. باور دارم دستم در جیب خداست و او هرگز وعده‌اش را خلاف نمی‌کند: «وَمَن يَتَّقِ اللَّـهَ يَجْعَل لَّهُ مَخْرَجًا وَيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُ».

▪️ فرمایشات رهبر انقلاب چه تأثیری بر شما داشت؟
▫️من صحبت‌های ایشان را صرفاً یک فرمایش نمی‌دانم؛ حکم، فرمان و گاهی واجب است. البته پیش از ایشان، دستورات دین و سیره اهل‌بیت(ع) را داریم. حضرت زهرا(س) در نه سال، پنج فرزند آوردند. نگاه به خانواده ائمه نشان می‌دهد فرزندآوری، مختص زمانه ما نیست، طبیعت انسان خدامحور است. رهبری به عنوان مبین دین، این فریضه را یادآوری و بر آن تأکید می‌کنند.

▪️ سیاست‌های حمایتی تا چه اندازه اثرگذار بوده‌اند؟
▫️اثربخشی سیاست‌ها در ثبات و اطمینان‌بخشی است. تغییرات مکرر قوانین حمایتی (مانند وام‌ها) خود ایجاد نگرانی می‌کند. من شخصاً تنها از یک وام فرزندآوری استفاده کرده‌ام که دریافتش هم با پیچ‌وخم اداری همراه بود و در نهایت با کمک یکی از برادران حل شد. برای زمین‌های اختصاصی هم ثبت‌نام کردیم که به جایی نرسید. امیدوارم مسئولین همت مضاعفی برای عمل به وعده‌ها داشته باشند. تضمین حمایت‌های پایه‌ای و تدبیر حمایت‌های بلندمدت می‌تواند اطمینان‌بخش باشد.

▪️ لذت‌بخش‌ترین لحظات این زندگی چیست؟
▫️همه‌چیز! از شلوغی شیرین صبحانه گرفته تا دورهمی‌های پرازخنده و جلسات قرآنی خانوادگی. احساس می‌کنیم مدیریت اصلی این خانه را خدا بر عهده دارد و ما میهمانان این سفره پربرکت هستیم. در چنین فضایی، بچه‌ها کمتر به سرگرمی‌های کاذب بیرون نیاز پیدا می‌کنند.

▪️ آیا مصداق عینی از برکت فرزندان دیده‌اید؟
▫️بله، با آمدن هر فرزند، برکت‌های مادی و معنوی بیشتری را احساس کرده‌ام. گشایش در روزی، افزایش سعه صدر و احساس پشتوانه عاطفی از جمله این برکت‌هاست. هر فرزند دریچه‌ای تازه به سوی رشد می‌گشاید.

▪️ اگر امروز در ابتدای راه بودید، همین مسیر را انتخاب می‌کردید؟
▫️قطعاً.وقتی انسان، هدفش رضایت الهی و نقش خود را در تقویت نسل انقلابی و معنوی جامعه ببیند، راه دیگری متصور نیست. امروز با تأکیدات رهبری، این احساس قوت می‌گیرد که این راه، لبخند رضایت بر لبان ولی‌عصر(عج) می‌نشاند.

▪️ حرف دل و توصیه‌ای به جوانان
حرف دل من:نخست، از خدای متعال بی‌نهایت سپاسگزارم که ما را شایسته این توفیق دانست و بر ما منت نهاد. سپس، از همسر فداکارم که سردمدار واقعی این حرکت پربرکت است، صمیمانه تشکر می‌کنم. خدا به او قوت بدهد.

توصیه‌ام به جوانان: فارغ از حواشی و شایعات، لحظه‌ای درنگ کنید و از خود بپرسید: آفریدگار ما، از این زندگی‌های کم‌فرزند یا بی‌فرزند راضی است؟ آیا نگاهی به تاریخ و تجربه نسل‌های پیشین، این اطمینان را نمی‌دهد که خداوند بنده‌اش را تنها نمی‌گذارد؟ آیا در قبال آینده اسلام و ایران مسئولیتی احساس نمی‌کنیم؟ فرمان عقل، وجدان و رهبری را کنار هم بگذارید. بدانید که می‌توانید با این انتخاب، نقشی ماندگار در آبادی میهن و شکوه اسلام داشته باشید. نگاهتان را از جیب خود و پدران، به سوی منبع بی‌پایان خیر و قدرت یعنی خداوند متعال معطوف کنید. اوست که وعده‌اش را خلاف نمی‌کند.