🔹 در یکی از روزهای معمولی، برای استراحت به یک پارک عمومی رفته بودیم. پارک شلوغی بود و خانواده‌های زیادی آنجا بودند.

🔹 دختر خردسالم که ۳سال و نیم بیشتر ندارد ، با دختربچه‌ای هم‌سن خودش مشغول بازی شد. مادر آن کودک، پوشش مناسبی نداشت. آن بخش از پارک که ما نشسته بودیم، زنان و مردان در کنار هم حضور داشتند.

🔹 ناگهان متوجه شدم دخترم نزد آن خانم رفته و با ادبیات کودکانه‌اش می‌گوید: «مگر نمی‌دانی این آقایانی که اینجا هستند، نباید موهای ما را ببینند؟»

🔹 این اتفاق کوچک، نشان‌دهنده‌ی تأثیر عمیق محیط خانواده بر نگرش و رفتار کودکان است. دخترم در خانه آموخته بود که حجاب تنها یک پوشش نیست، بلکه احترام به خود و دیگران است. او این درس را نه با سخنرانی، که با رفتار و باور قلبی ما فراگرفته بود.

🔸 توصیه:
بیاییم هوشیار باشیم؛ کودکانمان همچون آینه‌ای هستند که رفتار و باورهای ما را بدون کم و کاست بازمی‌تابانند. اگر خواهان جامعه‌ای با اخلاق و معنویت هستیم، باید از خود و خانواده‌مان آغاز کنیم. پرورش نسل آگاه و بااخلاق، نه با شعار، که با عمل و الگوسازی ممکن است.

▪️ یادداشت مخاطبین
▫️ ارسالی: الف.رضاپور