▪️ زمینهٔ تاریخی

در اواخر فوریه ۱۹۹۱، پس از هفت ماه از تهاجم عراق به کویت، جنگ شکل تازه‌ای به خود گرفت. نیروهای نظامی عراق پس از ماه‌ها حملات هوایی پیوسته از سوی ائتلاف بین‌المللی، از پا درآمده بودند.

▪️ پیشنهاد صلح

در ۲۲ فوریه ۱۹۹۱، اتحاد جماهیر شوروی – که در آن زمان هنوز پابرجا بود – پیشنهاد صلحی ارائه داد. این پیشنهاد خواستار خروج کامل عراق از کویت در ۲۱ روز بود، به شرطی که نیروهای ائتلاف در طول این عقب‌نشینی، حملات خود را متوقف کنند.

▪️ پذیرش پیشنهاد

پس از میانجی‌گری شوروی، عراق با ارسال بیانیه‌ای به سازمان ملل و واشنگتن، با خروج کامل از کویت در مدت تنها یک روز موافقت کرد. این خروج قرار بود تحت نظارت مستقیم سازمان ملل و با تأیید ایالات متحده انجام شود.

▪️ وعدهٔ آمریکا

واشنگتن به طور رسمی از طریق رئیس‌جمهور جورج اچ. دبلیو. بوش پاسخ داد: «اگر عراق عملاً و مطابق قطعنامه‌های شورای امنیت سازمان ملل شروع به عقب‌نشینی کند، ما عملیات نظامی را متوقف خواهیم کرد.»

▪️ آغاز عقب‌نشینی

صدام حسین، رئیس‌جمهور عراق، دستور عقب‌نشینی از کویت را صادر کرد. سازمان ملل این اقدام را تأیید کرد و حتی کاخ سفید به طور رسمی آن را «موافقت‌شده» خواند.

▪️ کاروان بی‌دفاع

ارتش عراق عقب‌نشینی خود را آغاز کرد. کاروان‌های طولانی از خودروهای عراقی در ستون‌های منظم در امتداد بزرگراه ۸۰ از کویت به سوی مرز عراق حرکت می‌کردند. آنها غیرمسلح بودند، برای درگیری آماده نبودند و به تضمین‌های آمریکا و سازمان ملل اعتماد داشتند.

▪️ خیانت برنامه‌ریزی شده

با تاریک شدن شب، ماهواره‌ها و هواپیماهای آمریکایی و بریتانیایی – با همکاری کشورهای حوزه خلیج فارس – آن ستون عظیم ده‌ها کیلومتری را که همچون نوار فلزی می‌درخشید، شناسایی کردند. در همین لحظه رئیس‌جمهور آمریکا، جورج بوش پدر، فرمان داد: «اجازه ندهید حتی یک عراقی برگردد… همه را بکشید.»

▪️ حملهٔ مرگبار

در عرض چند دقیقه، آسمان به طوفانی از آتش بدل شد. هواپیماهای آمریکایی و بریتانیایی به طور پیوسته موشک‌ها و بمب‌های هوشمند را بر سر کاروان در حال عقب‌نشینی فرو ریختند. تانک‌ها و کامیون‌ها شعله‌ور شدند، مخازن سوخت منفجر شدند و افق همچون سپیده‌دم جهنم می‌درخشید.

▪️ ادامهٔ کشتار

خلبانان همچنان دور می‌زدند تا همان اهداف را بارها و بارها بمباران کنند، در حالی که اجساد درون خودروها می‌سوختند. بیش از ۱۴۰۰ خودرو نابود شد و حدود ۱۰٬۰۰۰ نفر از عراقی‌ها – شامل سربازان و شمار زیادی غیرنظامی، زنان و کودکانی که از انتقام‌جویی می‌گریختند – زنده‌زنده در آتش سوختند.

▪️ نقض آشکار قوانین

همهٔ این رویدادها پس از اعلام آتش‌بس تحت نظارت سازمان ملل و آمریکا و پس از اعلام رسمی عقب‌نشینی توسط عراق رخ داد. روزنامه‌نگارانی که بعداً به محل رسیدند، با شوک توصیف کردند: «ما هرگز چیزی مانند این ندیده بودیم. جاده شبیه پایان جهان بود.»

▪️ پیامدها و درس‌ها

بمباران نیروهای در حال عقب‌نشینی، خیانتی آشکار به یک توافق بین‌المللی و جنایتی جنگی بر پایه کنوانسیون‌های ژنو بود. با این حال، هرگز هیچ تحقیق بین‌المللی در این باره انجام نشد، چرا که مجرم همان قاضی بود.

این رویداد درس بزرگی است برای همه کسانی که به وعده‌های غربی باور دارند یا به «قانون بین‌الملل» آنان اعتماد می‌کنند. به مردم خاورمیانه که در برابر اشغالگری غرب و نماینده آن، اسرائیل، مقاومت می‌کنند: تسلیم نشوید. با تمام توان بجنگید، وگرنه شما را نابود خواهند کرد. استعمارگران در سراسر تاریخ سابقهٔ خیانت و پیمان‌شکنی داشته‌اند