از آرامش مدیریتی تا بی‌ثباتی سیاسی

مس رفسنجان طی سال‌های اخیر، با اتکا به برنامه‌ریزی فنی، ثبات مدیریتی و حمایت بی‌واسطه هواداران، توانست جایگاه خود را در سطح اول فوتبال کشور تثبیت کند. اما امروز، نشانه‌های سیاست‌زدگی در تصمیمات کلان باشگاه به وضوح دیده می‌شود. نتیجه این رویکرد در ورزش، چیزی جز بی‌ثباتی، آزمون و خطا و گریز از پذیرش مسئولیت نیست.

مدیر غیربومی؛ چاره‌اندیشی یا آزمون خطا؟

انتصاب مدیری غیربومی در بحرانی‌ترین روزهای تاریخ باشگاه، پرسش‌های جدی و بی‌پاسخی را ایجاد کرده است. استاندار استان یزدی است و این موضوع به خودی خود محل ایراد نیست؛ اما انتظار می‌رفت در انتصابات مدیریتی شهرستان‌ها، به ویژه رفسنجان که در حوزه صنعت و ورزش از ظرفیت‌های بالای نیروی انسانی متخصص برخوردار است، نگاهی جدی‌تر به گزینه‌های بومی صورت گیرد.

در کمال تأمل، نه تنها این اتفاق نیفتاد، بلکه در سکوت معنادار نماینده و مسئولان شهرستان، بار دیگر شاهد واگذاری یک مسئولیت کلیدی به مدیری خارج از استان هستیم؛ آن هم در حساس‌ترین نهاد ورزشی شهر.

هزینه اجتماعی تصمیمات غیربومی بر گردن کیست؟

پرسش اساسی اینجاست: تیمی که با خطر سقوط دست و پنجه نرم می‌کند و ریسک مدیریت آن در بالاترین سطح ممکن قرار دارد، چرا باید به مدیری سپرده شود که پیوند عاطفی و اجتماعی عمیقی با رفسنجان ندارد؟

در چنین شرایطی، پذیرش این مسئولیت بیش از آنکه یک مأموریت دشوار برای نجات تیم باشد، می‌تواند فرصتی برای تکمیل رزومه مدیریتی تلقی شود. اگر تیم سقوط کند، هزینه سنگین اجتماعی آن متوجه شهری خواهد بود که مدیر جدید الزاماً به آن تعلق خاطر ندارد و می‌تواند بدون واهمه از قضاوت افکار عمومی، میدان را ترک کند.

صدای هواداران: تعهد می‌خواهیم، نه معجزه

در شرایط کنونی، انتخاب یک مدیر بومی، شجاع و خطرپذیر می‌توانست منطقی‌ترین تصمیم باشد؛ مدیری که با شناخت عمیق از بستر اجتماعی و فرهنگی رفسنجان، با تمام توان برای بقا بجنگد. هواداران فهیم رفسنجان از مدیر بومی توقع معجزه ندارند، اما تعهد، غیرت و پاسخگویی را حق مسلم خود می‌دانند. آنها می‌خواهند بدانند حتی اگر نتیجه مطلوب حاصل نشد، فردی از جنس خودشان تا آخرین نفس برای حیثیت فوتبال شهر جنگیده است.

مس رفسنجان سرمایه‌ای اجتماعی و هویتی این شهر است. فوتبال عرصه آزمون و خطاهای سیاسی و جناحی نیست. اگر امروز سیاست بر ورزش غلبه کند، فردا باید هزینه سنگین آن را در سکوهای خالی از تماشاگر و دل‌های سرد و ناامید هواداران پرداخت.